Αυτή είναι μια ασημί Aston Martin DB5 του 1964
με εξακύλινδρο κινητήρα από αλουμίνιο που αποδίδει 280 ίππους.
Ναι, ναι. Ω, ναι.
Το ένα και μοναδικό.
Κανένα άλλο δε θα μπορούσε να κάνει ό,τι χρειαζόταν ο Τζέιμς Μποντ
όταν έσωζε τον κόσμο.
Είναι κομψό. Στιλάτο. Αρχοντικό.
Είναι φονικό.
Στην κωμωδία, σώζουμε κι εμείς τον κόσμο.
Και καμιά φορά, χρειάζεται πολύ ειδικός πράκτορας.
Κάποιος που να παίρνει κείμενα και να τα κάνει φονικό όπλο.
Ελάχιστοι διαθέτουν τα ειδικά προσόντα.
Η καλεσμένη μου σήμερα είναι μια τέτοια πράκτορας,
η δις Τζούλια-Λούι Ντράιφους.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Το θυμάσαι αυτό; Το θυμάσαι;
- Το θυμάσαι; - Ναι, ναι.
- Λοιπόν… - Ωχ, ωχ, ωχ.
- Έχω άγχος. - Μην κάνεις μούτρα.
- Μη μου κάνεις μούτρα. - ΟΚ.
Θεέ μου. Απίστευτα όμορφο.
- Πολύ σικ. - Ναι, όπως εσύ.
- Να 'σαι καλά. - Τίποτα.
- Κοίτα τους τροχούς. - Ξέρω. Ακτίνες Borrani.
- Αυτό θα έλεγα. - Ναι.
Εγγλέζικο, πολυτελές, γιατί είσαι ο Τζέιμς Μποντ της κωμωδίας.
Όποια κι αν είναι η αποστολή και η περίσταση,
εμφανίζεσαι και τα σπας.
Αυτό είναι ό,τι γλυκύτερο μου έχουν πει ποτέ.
Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο.
Απίστευτο δεν είναι;
Θεέ μου! Κοίτα δω.
Τζέρι, αλλάζουμε;
Τη βαρέθηκα αυτή την ατάκα.
- Τη βαρέθηκα. - Φουκαρά μου.
Ξέρεις τι άλλο δεν αντέχω καθόλου;
Ένα, δύο…
Φαντάσου λίγο.
Τίποτα δε θα γίνει στο τρία. Εντάξει;
Δε θα γίνω ευτυχισμένος στο τρία.
Δε μ' ενδιαφέρουν τα αυτοκίνητα, αλλά αυτό είναι θαυμάσιο.
Τι λες γι' αυτό; Θα πουληθεί φτηνά.
Είναι σαν κάποια φρικτή γυναίκα που μένει στο Λος Άντζελες,
κάνει συνεχώς επεμβάσεις, και είναι πια αγνώριστη και φρικτή.
Μια απ' αυτές τις φρικτές νοικοκυρές.
Πολύ καλύτερος τίτλος από το Αληθινές Νοικοκυρές.
Αυτές οι Φρικτές Νοικοκυρές.
Τι έγινε τώρα;
Γυρίζουμε την επανασύνδεση των Seinfeld.
Κι εσείς δεν παίζετε.
Αντίο.
Επειδή είσαι γοητευτικός, τη γλιτώνεις προσβάλλοντάς την
- πολύ άσχημα. - Φχαριστώ.
Με βρίσκεις ευγενικό;
Μπορείς να είσαι.
Οποιοσδήποτε μπορεί. Ακόμα και ο Χίτλερ.
Είσαι καλύτερος απ' αυτόν.
Γεια. Τι γίνεται;
- Θεέ μου! - Τι πλάκα.
Δεν τραβάς καθόλου την προσοχή.
Αυτή ήταν η Χίλαρι Σουάνκ. Φαίνεται ότι μένουμε στο Χόλιγουντ.
Θυμάσαι…;
Λατρεύω ό,τι πεις σήμερα που αρχίζει με το "Θυμάσαι;"
Θυμάσαι όταν ήμουν πέντε μηνών έγκυος στο πρώτο,
κι ήμουν θεόρατη, κι ήρθες σπίτι…
- Ξέρω πού το πας. - Άκου.
Ήρθες και μου είπες
"Έχω μια σπουδαία ιδέα.
Γιατί να μη βάλουμε την Ελέιν να παχύνει σ' αυτή τη σεζόν;"
Πρόσεχε μην τρακάρεις. Γεια.
Και τι έκανα εγώ;
Έβαλα τα κλάματα. Αυτομάτως.
Ήταν σαν θανατική ποινή.
Δυο πράγματα έχω να πω.
Πρώτον, δεν ξέρεις να επικοινωνείς με τους άλλους.
Ψέματα.
Δεύτερον, ήταν καλή ιδέα. Έπρεπε να το κάναμε.
- Δε σε πιστεύω. - Θα ήταν ωραία πλοκή.
Ναι, θα είχε πλάκα.
Και δείχνει τι σπουδαία κωμικός είσαι,
που το σκέφτηκες και που είπες
- "Θα είχε πλάκα να το κάναμε". - Ναι.
Βασικά όμως… το μετανιώνω.
Το άλλο που σκέφτομαι είναι τι έγινε το άλογό μου.
Πώς τα πήγε…;
Και ξέρεις πού είναι, σωστά;
Ο Τρέισι Λετς,
που κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ.
Έγραψε το Αύγουστος.
Ναι, ακριβώς.
Ρωτάω "Πώς τα πήγε το άλογό μου;" και μου λέει…
Έπρεπε να το σκοτώσουμε.
Που ακόμα και σήμερα το βρίσκω τρομερά αστείο.
Γιατί το βρίσκεις αστείο;
Ήταν φτιαγμένο για να σου δώσει ελπίδα! Γι' αυτό το βρίσκω αστείο.
"Την ατάκα!" Θυμάμαι κι αυτό.
"Την ατάκα!"
Λες και φταίει ο άλλος που ξέχασα την ατάκα μου.
Περάσαμε καλά στην εκπομπή.
- Πολύ χαίρομαι που σε βλέπω. - Κι εγώ.
- Θυμάσαι που κάναμε… - Το παρκάρισμα;
Πού ήξερες ότι θα έλεγα αυτό;
Ήξερα ότι θα το 'λεγες.
Ήθελες να δουλέψεις σε καφέ;
Όχι, αλλά έβαζα παγωτό.
- Μα… - Ναι.
Κράτησε μια βδομάδα.
Αυτός που δούλευε στο ταμείο, έπρεπε να λείψει ή κάτι τέτοιο,
και μου είπαν να πάω εγώ.
Είπα εντάξει, αλλά δεν ήξερα τη μηχανή.
Τελειώνει η χαρτοταινία της ταμειακής.
Με το συρτάρι ανοιχτό, πήγα να ζητήσω βοήθεια,
κι απομακρύνθηκα. Με το συρτάρι ανοιχτό.
Ο διευθυντής που ήταν 18, αλλά φαινόταν 40…
βγαίνει και λέει,
"Έχεις ιδέα τι λάθος έκανες, δεσποινίς μου;"
Κι εγώ αμέσως…
βάζω τα κλάματα.
- Κλαις εύκολα. - Κοίτα. Δεν είναι καταπληκτικοί;
"Ακουμπώ αυτή τη μ… στα πόδια σας". Το θυμάσαι;
Ο Τζέισον τέλειωνε αυτό που έλεγε, κι έκανε έτσι.
"Τι θα πει αυτό;" του κάνω. Λέει "Ακουμπώ αυτή τη μ… στα πόδια σας".
Ναι.
Κοίτα εδώ.
Τζούλια, πολύ καλό.
Λες ότι είναι καλό επειδή φαίνεται καλό;
Ναι. Φαίνεται καλό, είναι καλό.
- Γεια μας. - Γεια μας.
- Ίσως πιο ζεστός. - Αυτό θα 'λεγα.
- Τι να κάνουν; - Θα το πεις εσύ;
Είναι πολύ καλός. Χρειάζεται να είναι πιο ζεστός.
Τι λες;
Να δούμε ποιος θα είναι ο καλός τώρα… Ωχ, κοίτα τη. Πάει.
- Να ζητήσουμε μια χάρη; - Ναι.
Μπορείτε να τους ζεστάνετε;
Είναι πολύ κρύοι.
Καλά φέρθηκα.
Ο τύπος με βρίζει πίσω μου.
Είναι ο σωστός τρόπος να βρίζεις κάποιον.
Από πίσω του.
- Για το βιβλίο σου περί… - Κωλοπαιδισμού.
Θυμάσαι το καρτούν που μου άρεσε;
Ζωγραφίζει κάποιος ένα τοπίο, και περνά ένα αμάξι,
κι ο τύπος βγάζει τον κώλο του απ' το παράθυρο,
κι η λεζάντα λέει, "Ε, Ζωογράφε!" Ζ-Ω-Ο-Γ-Ρ-Α-Φ-Ε.
"Αυτό ζωγράφισε!"
Το εύρος του χιούμορ που εκτιμάς
δεν ξέρω να το έχει κανείς άλλος.
- Δυο ζεστοί καπουτσίνο από μας. - Ευχαριστούμε.
Αν δεν είναι αρκετά ζεστοί,
ξέρεις ποιος θα σηκωθεί για τρίτους.
Τον κοιτάω.
Ο γάμος με διασκεδάζει.
- Πόσο είσαι παντρεμένος; - 15 χρόνια.
Αλήθεια; Έλεγες ότι δε θα παντρευόσουν.
Ακόμα έτσι νιώθω.
Έκανε πολλή δουλειά η γυναίκα μου, ο Θεός να την έχει καλά.
Βαριά και ανθυγιεινή.
Γαλότσες μέχρι τους μηρούς, εργαλεία που αλέθουν,
και πολλές σακούλες τοξικών σκουπιδιών.
Πάρ' τα όλα από δω. Αυτά πρέπει να φύγουν.
Οι καυγάδες σ' όλους εμάς
αρχίζουν με κάτι εντελώς επουσιώδες.
Όπως…
"Γιατί έχει χυθεί αλεσμένος καφές εδώ;"
Δεν μπορώ να μην το πω.
Μ' αρέσει που δε χτυπάς το τραπέζι
στο "εδώ" μα στο "γιατί".
"Γιατί έχει χυθεί αλεσμένος καφές εδώ;"
Έχω άλλο ένα να σου πω. Σε γενέθλια.
Μου έκανε δώρο μια μεγάλη
βαλίτσα.
Κι η αντίδρασή μου δεν ήταν πολύ θερμή.
Δε θέλω βαλίτσα.
Αν ήθελα βαλίτσα, θ' αγόραζα μόνη μου.
Δεν τη θεωρώ δώρο.
- Συγγνώμη, Μπραντ. - Όχι.
- Και προς υπεράσπισή του… - Όχι.
- Για να το κάνω… - Μπράντλι.
Όχι.
Βγαίνω έξω για τρέξιμο, να συνέλθω.
Γυρνάω, και πάνω στο τραπέζι
ο τηλεφωνικός κατάλογος ανοιχτός στα ανθοπωλεία.
Ανοιχτός. "Ανθοπωλεία".
Προς υπεράσπισή του, μετά βελτιώθηκε πολύ.
- Είσαι παντρεμένη; - Κλείνω 28 χρόνια τον Ιούνιο.
Χτύπα ξύλο.
Ας θυμηθούμε τη στιγμή που γνωριστήκαμε στο Ren-Mar.
Ren-Mar, Desilu Studios.
Πρώην Desilu Studios.
Σε θυμάμαι που έτρωγες δημητριακά.
Έτρωγες και μιλούσαμε.
Λέω "Πολύ χαλαρός τύπος".
Κι όταν διαβάσαμε τη σκηνή,
"Πού πάμε;" "Όπου θες. Δεν πεινάω".
- "Αρκεί να μη μιλάω". Σωστά; - Σωστά.
Εκεί που σερβίρουν καπουτσίνο. Έχουν καθίσματα.
Έρχομαι αν δεν πρέπει να μιλάω.
Τίποτα τέτοιο δεν είχε γραφτεί πριν.
Ήταν απλή συζήτηση, χωρίς στήσιμο, χωρίς δυνατές ατάκες.
- Ναι. - Και θυμάμαι που έλεγα,
"Είναι πολύ ωραία και χαλαρά.
Έχει καλή ενέργεια. Δε θα γυριστεί ποτέ".
- Παρά τρίχα. - Το ξέρω.
- Τι κάνουν αυτά; - Είναι πολυεστιακά.
Φαίνεσαι τέλεια.
Κοίτα χαμηλά.
Άπειρος καφές.
Δεν είναι καθόλου δυνατοί φακοί.
Κάνεις λάθος.
Μπορεί.
Γάμος από το A στο Ω.
"Κάνεις λάθος". "Είμαι ΟΚ".
Ξέρω πότε έχω δίκιο.
Και ξέρω πού πρέπει να μπαίνει ο καφές.
Όχι εκεί.
Περίμενε ν' ανοίξω.
Ευχαριστώ.
Κοίτα ένα ωραίο σκυλάκι.
- Πώς το λένε; - Κάντι.
- Θεραπείας; - Ναι;
Έχει χρόνο για τον Τζέρι;
- Πέντε λεπτά. - Μπορείτε να με βολέψετε;
Γεια σου, Κάντι.
- Όλες σήμερα είστε σαν Κλεοπάτρες. - Ακριβώς.
Κρέμες και πομάδες, βάλσαμα και έλαια.
Βουτιά στη λιπαρότητα.
- Πεινάς; - Θα μπορούσα να φάω.
Θες να φας κάτι;
- Πού; - Δε με πειράζει. Δεν πεινάω.
Θες να φας;
Δεν ξέρω. Αν θες εσύ, θα φάω κάτι κι εγώ.
Ξέρω πόσο σ' αρέσει το κρεβάτι.
Είναι το αγαπημένο σου μέρος, το κρεβάτι;
Δε σε πιστεύω!
Τι εννοείς; Δε σε ξέρω, νομίζεις;
- Μιλάγαμε δέκα χρόνια. - Εβδομήντα πέντε.
Είπες ότι θα ξανάκανες σίριαλ
μόνο από το κρεβάτι σου.
- Αυτό είπες. - Ναι.
- Το μέρος σου; - Η Σάντα Μπάρμπαρα.
- Το μπισκότο σου; - Με σοκολάτα.
Είσαι πολυβόλο.
Το αποσμητικό σου;
Mitchum. Κάνουν κακό τα αποσμητικά.
Δε φοράω παρά μόνο στη δουλειά.
Το ξέρω.
Δουλεύω τώρα.
Δεν ψωνίζεις από το Ίντερνετ;
Απ' το NET-A-PORTER όπως η σύζυγος;
Σ' αρέσει, ψέματα;
Αρέσει σε όλες τις σικάτες.
Καλό είναι. Ρώτα την όμως κάτι.
Μου στέλνουν κάτι, το κλικάρω, κι έχει ήδη εξαντληθεί.
- Όταν σου στέλνουν κάτι… - Και το κλικάρεις.
Και πάει εκεί, λέει ότι τα Χ, Ψ, Ω έχουν εξαντληθεί;
Λέει ότι εξαντλήθηκαν;
- Έχεις πρόσβαση VIP; - Είδες;
Να της μιλήσω;
Γεια σου, Τζέσικα, η Τζούλια. Ποια πρόσβαση VIP;
Μπαίνω στο σάιτ τώρα.
Θέλω κι άλλον καφέ.
Ποιος αγοράζει τέτοια σκουπίδια; Συγγνώμη.
Κι είναι…
Ο Τζέρι μού κάνει νόημα να κλείσω.
Α, ναι, και κάτι άλλο,
ευχαριστώ που τον εκπαίδευσες να είναι άνθρωπος.
Γιατί αυτός που είχα να κάνω εγώ…
Τέλος πάντων. Γεια χαρά.
- Με κάνεις να μου λείπει η σειρά εκείνη. - Ναι, είδες;
Τι γέλια κάναμε!
Τι γέλια!
Ωραίο να σου θυμίζουν πόσο αστείος είσαι.
Αυτό νιώθω κι εγώ.
Θυμάσαι εκείνο το εστιατόριο; Θα το ξεχάσεις ποτέ;
- Ποτέ. - Ποτέ.
Ήμαστε στη Νέα Υόρκη για το εξώφυλλο του Rolling Stone.
Είπαμε μετά να βγούμε να φάμε όλοι μαζί
και να κάτσουμε στο πεζοδρόμιο για να φρικάρει ο κόσμος!
- Κι ούτε ψυχή. Εκτός από ένα άτομο. - Ένα.
- Έναν άστεγο. - Ναι.
- Να 'ναι καλά. - Ήταν μεγάλος φαν.
Είπε κάτι η μαμά μου,
κι είναι αλήθεια. Αφορά την ευτυχία.
Πρέπει πάντα να έχεις έναν στόχο.
Μπορεί να είναι ασήμαντος, μπορεί να είναι πολύ σημαντικός,
αλλά πρέπει να έχεις πάντα έναν στόχο.
Τι στόχο έχεις εσύ τώρα;
Να βγω απ' αυτό το αμάξι.
Μου την έφερες.
Της έδωσα την ευκαιρία και μου την έφερε.
Τι στόχο έχεις τώρα;
Να βγω απ' τ' αμάξι.
Ευχαριστώ που με κάλεσες. Σπουδαία η εκπομπή σου.
- Ευχαριστώ. - Σ' αγαπώ.
- Κι εγώ σ' αγαπώ. - Αλήθεια.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης